Prime Advice for Excellent Performance.

E-News

24 augustus 2015

Architecten kunnen hun 10-jarige aansprakelijkheid niet beperken

De heer V.B. richt een woning met houten structuur op en doet daarvoor beroep op een architect en een aannemer. Op 2 januari werd zijn woning bijna volledig vernield door een brand. Na een expertise blijkt dat de schade veroorzaakt werd door de samenlopende fouten van de aannemer en de architect.

De architect liet in de overeenkomst met de heer V.B. opnemen dat zijn aansprakelijkheid contractueel beperkt is tot de door hem veroorzaakte schade. Hij laat gelden dat hij dienvolgens niet moet instaan voor de schade die wordt veroorzaakt door de fout van de aannemer. 

Dergelijk beding staat heden ten dage bijna steeds vermeld in een overeenkomst met een architect en strekt ertoe de contractuele aansprakelijkheid te beperken. De architecten stellen hieromtrent dat zij al te veel ten onrechte als een soort borg voor de falende aannemer worden beschouwd en namen dienvolgens in hun overeenkomst met de bouwheer veelal dergelijke exoneratieclausule op. 

De rechtsleer aanvaardde tot heden vrij unaniem de geldigheid van dergelijke exoneratieclausule. Het Hof van Cassatie heeft bij arrest dd. 5 september 2014 echter geoordeeld dat de architect aldus op indirecte wijze zijn aansprakelijkheid inperkt, hoewel zijn verplichtingen daaromtrent van openbare orde zijn, althans in de mate waarin gebreken aan bod komen die de stabiliteit van het gebouw in het gedrang brengen (art. 1792 B.W.). Dit was in casu het geval. 

Aldus staat vast dat de architect een solidum-aansprakelijkheid niet kan afwijzen wanneer zijn aansprakelijkheid in het gedrang komt op basis van de tienjarige aansprakelijkheid (art. 1792 B.W.).

Recent nieuws